Wednesday, 7 December 2016

Konstruktivizam - Erlangenska škola


Konstruktivistička teorija (Hugo Dingler, Paul Lorencen) učenja omogućuje učenicima da grade svoja znanja na osnovu sopstvenog iskustva. Nastavnik podstiče i usmjerava kako bi učenicima što više u toku nastavnog procesa omogućio samostalno otkrivanje novih spoznaja. Glavni naglasak je na učenju koje je kontekstualizovano. 

Hugo Dingler (1881-1954) je bio njemački matematičar i filosof, pa recimo i naučnik. 

Paul Lorenzen (1915 - 1994) isto njemački filosof i matematičar, osnivač ,,Erlangen School” sa Wilhelmom Kamlahom. 

Konstruktivisti s kraja sedamdesetih godina prošlog vijeka, okupljeni oko Paula Lorencena iz tzv. erlangenske škole, kombinovali su matematičku logiku sa izučavanjem Kapitala, što se prenijelo i na rasprave o igri i izboru, nastavilo o propedeutici i pedagogiji, a završilo ideologijom i politikom. 

Konstruktivizam je takođe pravac apstraktne umjetnosti nastao u Rusiji 1913. godine. Pokret je ubrzo stigao u Evropu, naročito u Holandiju, kasnije i u SAD. Konstruktivizam se poslije počeo upotrebljavati i za obilježavanje načina pristupa projektovanju u arhitekturi. U osnovi konstruktivizma je upotreba jednostavnih geometrijskih oblika: kruga, trougla, kvadrata i proste linije, koji su bili bojeni, a u odnošenju su stvarali tenzije u unutrašnjosti slike. Dakle, u konstruktivizmu slika se „konstituiše“ od osnovnih geometrijskih elemenata. Najznačajniji predstavnik u arhitekturi je poznati arhitekta Le Korbizje i ovaj pravac je kod njih poslije nazvan funkcionalizmom u kojem je sve podređeno funkciji i ljepota sama jeste proizvod funkcionalnosti, a ne dekoracije. 

Tematski nama je značajna sad filosofsko-epistemološka literatura na temu konstruktivizma. Osnovne postavke ovog pravca mišljenja su da ne postoje neke opšteprihvaćene i objektivne istine. Konstruktivizam objašnjava kako spoznajemo svijet i kako saznajemo o stvarima. 

Kun je takođe jedan od kreatora ovog pravca u filosofskom mišljenju, a smatrao je da teorije i naučno znanje nastaju u funkciji mijenjanja i razvijanja društvene svijesti i vrijednosti koje se u različitim periodima različito primjenjuju. Nauka nema stabilnost već su zajednička vjerovanja naučnika o prirodi stvari u datom istorijskom momentu, i nema fundamentalnog izvora znanja niti ono može biti objektivno zasnovano. Takođe, nije moguće razdvojiti naučno od drugih znanja, pa ni metafizičkih, jer je naša slika svijeta uticala i na formiranje kriterijuma i na uslove osmišljenosti naučnih iskaza.

Fuso definiše neke osnovne postavke konstruktivizma kao:

. učenje u velikoj mjeri zavisi od ukupnog prethodnog znanja;
. nove ideje razvijaju se tokom procesa adaptacije i promjene starih ideja;
. učenje nije mehaničko sakupljanje podataka već uključuje stvaranje ideja; te
. učenje sa smislom je ono koje se zbiva promjenom starih ideja i stvaranjem novih zaključaka o novim idejama koje su u sukobima sa starim.

Možemo reći da se tu poštuje teorija naučne paradigme, istine koja vrijedi dok se drugačije ne pokaže, tj. dok na njeno mjesto ne dođe nova teorija koja ima više razloga da bi se prihvatila od prethodne. 

I šta je paradigma? To je takođe starogrčka riječ koja znači primjer koji, pored sebe, pokazuje i ono što ga konstituiše kao primer, kako će reći Đorđo Agamben.

Kako Kunu, tako i Fukou je važno pokazati kako istorijskoj uslovljenosti ne izmiču tzv. ,,vječne naučne istine”. Svoje problematizovanje pojma paradigme Agamben započinje od Platona i Aristotela, preko Getea do Hajdegera, sve do ,,svetog čovjeka”. 

Letindor (www.letindor.blogspot.com)

No comments:

Post a Comment