Thursday, 8 December 2016

Politička filosofija - konzervativizam


I to je stanje tijela i način dejstva Duha u takvoj jednoj strukturi. Nije liberalno, ni socijalno. Došlo vrijeme - svako sebe kritikuje k'o fol drugog. I liberal Britanije, porijeklom Irac, Edmund Burke, reaguje na francusku buržoasku i kritikuje, podržava američku revoluciju. Poziva se na tradiciju, a ideal slobode, jednakosti i bratstva označava pukom fantazijom. Konzervativizam, zavisno od društveno-političkih okolnosti, može biti lijevi i desni. Naravno, postoji i ekstremni. Oblikovao se i u političku filosofiju, poput liberalizma, socijalizma i drugih. U svojoj TRADICIJI oni gledaju uglavnom u institucionalno uređenje društva kom pripadaju, i nije to nikako tradicija u smislu nekog drevnog i skrivenog znanja, jer ima i takvih značenja ovog pojma. Uglavnom su religiozni i to u smislu nacionalnog opredjeljenja. Učestvuju ili ne učestvuju u demokratiji, isto, u zavisnosti od istorijskih okolnosti i ciljeva. Za njih je, naravno, red iznad haosa, suverenitet iznad ujedinjenja, prirodno iznad vještačkog, ruralno iznad urbanoga, više prošlost i nasljeđe nego budućnost, itd.  Religiozno konzervativni, il’ kulturno il’ bilo kako. Nosioci konzervativizma u nacionalnim državama su uglavnom njihove zvanične ili državne religije. Postoji takođe i liberalni konzervativizam, uglavnom po pitanju očuvanja ekonomskog sektora, kao kod nekih demohrišćanskih stranaka u Evropi, npr. Inače, tradicija traži određenu pripadnost i stabilnost, identitet, ukorijenjenost. Promjene su neizvjesne i ne treba im olako pribjegavati - kako misle konzervativci.

Otkud pojam? - od lat. conservatio, što znači očuvati nešto od propadanja. 

On brani francuske feudalne i engleske tradicionalne kolonijalne interese. Za Hantingtona (Samuel Phillips Huntington, 1927-2008) su konzervativne ideje te koje brane uspostavljene institucije kada su one izložene jakom napadu. Hantington je američki konzervativni politolog, pisac i profesor sa univerziteta Yale, Chicago i Harvard, poznat po knjizi ,,Sukob civilizacija" u posthladnoratovskom svijetu koja nagovještava da se ratovi budućnosti neće voditi na osnovama ideologija ili među državama već na osnovu pripadnosti specifičnim kulturama, odnosno civilizacijama, od kojih je on vidio 7-8, a prve tri su hrišćanske:  

1. Zapadni protestantsko-katolički svijet (SAD, CA, Z. Evropa, Australija, Novi Zealand);
2. Latinska Amerika i katolički svijet;
3. Pravoslavni svijet na čelu s Rusima;
4. Istočni svijet: sinosfera - pod kineskim kulturnim uticajem;
5. Istočni svijet: indosfera - pod indijskim kulturnim uticajem;
6. Istočni svijet: Japan kao specifična civilizacija;
7. Islamski svijet;
8. Civilizacije subsaharske Afrike

Dalje imaju i tzv. usamljene zemlje poput Izraela, Etiopije, te podjeljene, poput Ukrajine. 

Glavni sukobi su tamo gdje se pojedine civilizacije dodiruju, naročito tamo gdje je dodir s islamskim svijetom, po Hantingtonu. Ne znam.  

Letindor (www.letindor.blogspot.com)

No comments:

Post a Comment